Του Νικολάου Παπαπαναγιώτου
Στις 15 Ιανουαρίου 2026, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους εξέδωσε μια είδηση που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα προκαλούσε σεισμό, αλλά στην Ελλάδα της «επικοινωνιακής κανονικότητας» παρουσιάστηκε ως δημοσιονομικός άθλος: Πρωτογενές πλεόνασμα-μαμούθ 14,89 δισεκατομμυρίων ευρώ για το 11μηνο του 2025. Πίσω από αυτό το ιστορικό ρεκόρ του 5,99% του ΑΕΠ, δεν κρύβεται καμία παραγωγική ανασυγκρότηση. Κρύβεται η πιο βίαιη, κυνική και μεθοδευμένη αφαίμαξη εισοδήματος που γνώρισε ο τόπος από την εποχή των πρώτων μνημονίων. Πρόκειται για μια «Μεγάλη Αρπαγή» που στερεί από την αγορά 8,93 δις ευρώ πάνω από τους ήδη εξαντλητικούς στόχους, μετατρέποντας τον μικρομεσαίο επιχειρηματία σε έναν άμισθο εισπράκτορα ενός κράτους-τιμωρού και μεσάζοντα τραπεζικών συμφερόντων.
Η Ακρίβεια ως Κρατικό Εργαλείο
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν καταπολεμά την ακρίβεια· την αξιοποιεί. Ο πληθωρισμός λειτουργεί ως ένας «σιωπηλός συνεταίρος» που φουσκώνει τα κρατικά ταμεία. Όταν η τιμή του λαδιού ή της βενζίνης διπλασιάζεται, το κράτος εισπράττει διπλάσιο ΦΠΑ. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα: ο ΦΠΑ στο 11μηνο του 2025 εκτοξεύθηκε κατά 61% σε σχέση με το 2021, ενώ ο φόρος εισοδήματος παρουσιάζει την εξωφρενική αύξηση του 95,5%.
Ακτινογραφία της Υπερφορολόγησης: Οι Αριθμοί που Σοκάρουν
Η σύγκριση των στοιχείων του 11μήνου 2025 με την αντίστοιχη περίοδο του 2021 αποκαλύπτει το μέγεθος της δημοσιονομικής προσαρμογής, η οποία ξεπερνά ακόμη και τις σκοτεινότερες περιόδους των μνημονίων.
Πίνακας 1: Η Εκτόξευση των Φορολογικών Εσόδων (11μηνο 2021 vs 11μηνο 2025)
| Κατηγορία Εσόδων | Μεταβολή 2021 – 2025 | Επιπλέον Έσοδα (δις €) | Μεταβολή vs 2024 |
| Φόρος Εισοδήματος | +95,5% | +11,7 | +11,2% |
| ΦΠΑ | +61,0% | +9,7 | +8,6% |
| Σύνολο Φόρων | +51,0% | +22,0 | +2,0 δις |
| ΕΦΚ (Καύσιμα κλπ) | +12,1% | +0,72 | +103 εκατ. |
Αυτή η «υπεραπόδοση» δεν προήλθε από κάποιο αναπτυξιακό θαύμα, αλλά από την τροφοδότηση της ακρίβειας. Ο πληθωρισμός λειτουργεί ως ο «αόρατος φοροεισπράκτορας»: οι τιμές ανεβαίνουν, οι καταναλωτές αγοράζουν λιγότερα αλλά πληρώνουν περισσότερο ΦΠΑ, και οι επιχειρήσεις φορολογούνται επί πλασματικών τζίρων.
Τα «Αόρατα Διόδια»: Η Ψηφιακή Θηλιά στον Λαιμό του Εμπόρου
Για τον μικρό έμπορο της γειτονιάς, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε έναν ψηφιακό Γολγοθά. Με πρόσχημα την «πάταξη της φοροδιαφυγής», επιβλήθηκε ένα σύστημα διασύνδεσης (POS, myDATA, πάροχοι σήμανσης) που λειτουργεί ως ένας μόνιμος μηχανισμός μεταφοράς πλούτου από τη μικρή επιχείρηση προς τις τράπεζες και τις εταιρείες πληροφορικής.
Πίνακας 1: Το Ετήσιο Χαράτσι της «Συμμόρφωσης» για μια Μικρή Επιχείρηση
| Υπηρεσία | Κόστος (€) | Οφελούμενος |
| Προμήθειες POS (MDR 1,2%) | 1.100 | Τράπεζες |
| Συνδρομή & Υποστήριξη POS | 180 | Τράπεζες/Πάροχοι |
| Πάροχος Σήμανσης (ΥΠΑΗΕΣ) | 350 | Εταιρείες Πληροφορικής |
| Λογισμικό ERP / myDATA | 450 | Εταιρείες Πληροφορικής |
| Ψηφιακή Γραφειοκρατία Λογιστή | 2.400 | (Αμοιβή για τις απαιτήσεις της ΑΑΔΕ) |
| ΣΥΝΟΛΟ | 4.480 | Πριν από κάθε άλλο έξοδο |
Ένα μικρό κατάστημα με τζίρο 100.000€ καλείται να πληρώσει σχεδόν 4.500€ ετησίως μόνο και μόνο για να του επιτρέπεται να εκδίδει αποδείξεις. Αυτά είναι τα «αόρατα διόδια» που πληρώνει ο έμπορος πριν καν πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα (που παραμένει στα ύψη) ή το εμπόρευμά του.
Το Θράσος των «Δύο Κόσμων»
Εδώ η ανάλυση παύει να είναι οικονομική και γίνεται βαθιά πολιτική. Η κυβέρνηση που επιβάλλει «λουκέτα» και κατασχέσεις για χρέη λίγων χιλιάδων ευρώ, είναι η ίδια που:
- Χρωστάει το αδιανόητο: Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας οφείλει στις τράπεζες σχεδόν 500 εκατομμύρια ευρώ. Ένα χρέος που δεν εξυπηρετείται, που αυξάνεται προκλητικά και που καμία τράπεζα δεν διανοείται να διεκδικήσει με τον τρόπο που διεκδικεί το δάνειο ενός πολίτη.
- Χαρίζει φόρους στους ισχυρούς: Την ώρα που ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει 100% προκαταβολή φόρου, οι τράπεζες –οι μεγάλοι κερδισμένοι των προμηθειών– κάνουν χρήση του Αναβαλλόμενου Φόρου. Εμφανίζουν δισεκατομμύρια κέρδη αλλά πληρώνουν μηδέν (0) ευρώ φόρο στο ελληνικό δημόσιο, συμψηφίζοντας λογιστικά «φαντάσματα» του παρελθόντος.
Οι «Συνέταιροι» της Καθημερινότητας
Όταν ένας καταναλωτής μπαίνει σε ένα κατάστημα, βλέπει μόνο τον ιδιοκτήτη. Στην πραγματικότητα, πίσω από τον πάγκο κάθονται πέντε «αόρατοι συνέταιροι».
- Το Κράτος: Που προεισπράττει ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος, συχνά πριν καν η επιχείρηση εισπράξει τα χρήματα από την τράπεζα.
- Οι Τράπεζες: Που κρατούν προμήθεια σε κάθε συναλλαγή, ακόμη και για ένα πακέτο τσίχλες.
- Οι Πάροχοι Σήμανσης: Που εισπράττουν κέρδη από κάθε ψηφιακή υπογραφή απόδειξης.
- Οι Εταιρείες Λογισμικού: Που έχουν καταστήσει την επιβίωση της επιχείρησης εξαρτημένη από ετήσιες συνδρομές.
- Ο Λογιστής: Ο οποίος, πνιγμένος στη γραφειοκρατία της ΑΑΔΕ, αναγκάζεται να χρεώνει περισσότερο για να καλύψει τις εργατοώρες του.
Η Αναγωγή του Κέρδους των Ενδιάμεσων
Αν κάνουμε την αναγωγή στον συνολικό τζίρο της αγοράς, τα νούμερα προκαλούν ίλιγγο. Με περίπου 45-50 δις ευρώ να περνούν ετησίως μέσα από τα POS, οι τράπεζες καρπώνονται πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ μόνο από προμήθειες. Αν προσθέσουμε τα έσοδα των παρόχων σήμανσης και τις συνδρομές λογισμικού, μια ολόκληρη «παραοικονομία νομιμότητας» ύψους 1 δισεκατομμυρίου ευρώ έχει στηθεί πάνω στις πλάτες των μικρομεσαίων.
Ακολουθούν οι πίνακες με τις αναγωγές και τα οικονομικά μεγέθη των «συνοδοιπόρων» της ψηφιακής μετάβασης:
1. Η Πίτα των Τραπεζικών Προμηθειών (Αναγωγή επί του Τζίρου)
Με βάση τα στοιχεία ότι περίπου το 80% του λιανικού τζίρου περνάει πλέον μέσα από τα POS, μπορούμε να υπολογίσουμε τα έσοδα των τραπεζών μόνο από τις προμήθειες συναλλαγών (MDR).
| Συνολικός Τζίρος Λιανικής (Εκτίμηση) | Τζίρος μέσω POS (80%) | Μέση Προμήθεια (1,1%) | Ετήσια Έσοδα Τραπεζών από Προμήθειες |
| 50 Δις € | 40 Δις € | 440 Εκατ. € | 440.000.000 € |
| 60 Δις € | 48 Δις € | 528 Εκατ. € | 528.000.000 € |
Σημείωση: Αυτά τα ποσά είναι καθαρά έσοδα από τη «διακίνηση» του χρήματος, χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι ή τα έξοδα τήρησης λογαριασμών των επιχειρήσεων.
2. Τα Κέρδη των Παρόχων και η Οικονομία της Σήμανσης
Οι 31 πιστοποιημένοι πάροχοι και οι εταιρείες λογισμικού (ERP) έχουν δημιουργήσει μια νέα «χρυσή» αγορά. Εδώ, το κέρδος προκύπτει από τον τεράστιο όγκο των παραστατικών.
Πίνακας: Έσοδα Παρόχων από τη Ψηφιακή Συμμόρφωση (Ετήσια Εκτίμηση)
| Πηγή Εσόδου | Μονάδα Υπολογισμού | Εκτιμώμενα Συνολικά Έσοδα Κλάδου |
| Συνδρομές POS (Maintenance) | 1,3 εκατ. συσκευές x 120€/έτος | 156.000.000 € |
| Ηλεκτρονική Σήμανση (ΥΠΑΗΕΣ) | 2,5 δις παραστατικά x 0,04€ (μ.ό.) | 100.000.000 € |
| Συνδρομές Cloud/ERP/myDATA | 670.000 επιχειρήσεις x 200€ (μ.ό.) | 134.000.000 € |
| ΣΥΝΟΛΟ | 390.000.000 € |
3. Συγκεντρωτική Εικόνα: Πού πηγαίνουν τα χρήματα της αγοράς;
Αν αθροίσουμε την υπεραπόδοση των φόρων και τα έσοδα των ενδιάμεσων, έχουμε τον χάρτη της αφαίμαξης της ρευστότητας για το 2025:
- Κράτος (Υπερπλεόνασμα πάνω από τον στόχο): 8,93 Δις €
- Τράπεζες (Προμήθειες & POS): ~0,65 Δις €
- Πάροχοι Σήμανσης & Λογισμικού: ~0,25 Δις €
Συνολική Αφαίμαξη: 9,83 Δισεκατομμύρια Ευρώ.
Αυτά τα 9,83 δις € είναι χρήματα που «πάγωσαν». Δεν έγιναν μισθοί, δεν έγιναν επενδύσεις σε νέα προϊόντα, δεν έγιναν μείωση τιμών για τον καταναλωτή. Είναι το τίμημα ενός συστήματος που προτεραιοποιεί τα κέρδη των ημετέρων έναντι των ανθρώπων.
Συμπέρασμα: Η Ερημοποίηση της Γειτονιάς
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου που έχει δει η χώρα. Οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν (Τα στοιχεία της Eurostat για το Γ’ τρίμηνο του 2025 είναι αποκαλυπτικά: η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη σε αυξήσεις πτωχεύσεων (+47,8%), οι καταναλωτές περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα, και ο τζίρος μετατοπίζεται βίαια προς τα μεγάλα supermarkets και τους πολυεθνικούς ομίλους, οι οποίοι έχουν τη ρευστότητα να αντέξουν τον ψηφιακό εκβιασμό.
Η «Μεγάλη Αρπαγή» δεν είναι ένα ατύχημα. Είναι μια συνειδητή επιλογή. Το κράτος εισπράττει για να δείχνει «καλή διαγωγή» στις αγορές, οι τράπεζες εισπράττουν για να καλύπτουν τις μαύρες τρύπες των δανείων των κομμάτων, και ο μικρομεσαίος απλώς… περισσεύει.
Για κάθε 100 ευρώ που ξοδεύει ο καταναλωτής στο μαγαζί της γειτονιάς, σχεδόν τα 30 ευρώ “εξατμίζονται” πριν ο έμπορος προλάβει να πληρώσει τον προμηθευτή του. Τα 24 πηγαίνουν στον ΦΠΑ, και τα υπόλοιπα 6 μοιράζονται σε τράπεζες, παρόχους και ψηφιακές συνδρομές. Ο μικρός επιχειρηματίας δεν είναι πλέον αφεντικό στο μαγαζί του, αλλά ένας άμισθος εισπράκτορας για λογαριασμό τρίτων.
Όταν λοιπόν την επόμενη φορά ακούσετε για «ανάπτυξη» και «ψηφιακό κράτος», θυμηθείτε: Για να ευημερούν οι αριθμοί της κυβέρνησης και των τραπεζών, πρέπει να πεθάνει η οικονομία της γειτονιάς σας.